Οι δενδροβάτραχοι χρησιμοποιούν διαμοριακές δυνάμεις van der Waals για να κολλάνε σε λείες επιφάνειες.

Η ικανότητα των δενδροβατράχων (όπως η οικογένεια Hylidae) να αναρριχώνται σε κατακόρυφες επιφάνειες μελετάται εντατικά από βιολόγους και μηχανικούς εδώ και δεκαετίες. Έρευνες από το Πανεπιστήμιο της Γλασκώβης, με επικεφαλής τον Dr. Jon Barnes, αποκάλυψαν ότι τα πέλματά τους διαθέτουν επιθήλιο με εξαγωνικά κύτταρα διαμέτρου περίπου 10 μικρομέτρων. Αυτά τα κύτταρα διαχωρίζονται από κανάλια πλάτους 1 μικρομέτρου, τα οποία εκκρίνουν μια βλεννώδη ουσία. Η βλέννα λειτουργεί ως υγρή γέφυρα, δημιουργώντας τριχοειδή πρόσφυση που είναι απαραίτητη για την προσκόλληση σε τραχιές επιφάνειες. Ωστόσο, η πραγματική δύναμη κρύβεται στην επαφή σε νανοκλίμακα, όπου οι δυνάμεις van der Waals αναλαμβάνουν δράση. Οι δυνάμεις van der Waals είναι ελκτικές δυνάμεις μεταξύ μορίων που προκύπτουν από παροδικές μεταβολές στην ηλεκτρονιακή τους πυκνότητα. Αν και η κάθε δύναμη μεμονωμένα είναι εξαιρετικά ασθενής, η συνδυαστική τους ισχύς σε εκατομμύρια σημεία επαφής επιτρέπει στον βάτραχο να στηρίζει όλο το βάρος του σώματός του. Αυτός ο μηχανισμός είναι παρόμοιος με αυτόν των γκέκο, αλλά οι βάτραχοι έχουν το πλεονέκτημα της «υγρής πρόσφυσης». Η συνδυαστική δράση υγρής βλέννας και διαμοριακών δυνάμεων επιτρέπει στο ζώο να προσαρμόζεται σε ακραίες συνθήκες υγρασίας στο τροπικό δάσος. Η κατανόηση αυτών των βιολογικών συστημάτων οδηγεί σήμερα στην ανάπτυξη νέων, επαναχρησιμοποιήσιμων κολλητικών ταινιών που λειτουργούν ακόμα και κάτω από το νερό.