Οι άνθρωποι του Μεσαίωνα είχαν συχνά πιο ισορροπημένη διατροφή από τους κατοίκους των πόλεων του 18ου αιώνα.

Η εικόνα του υποσιτισμένου μεσαιωνικού αγρότη καταρρίπτεται από σύγχρονες αρχαιολογικές και οστεολογικές μελέτες. Έρευνες σε σκελετούς από την Αγγλία του 14ου αιώνα δείχνουν ότι οι αγροτικοί πληθυσμοί είχαν λιγότερα σημάδια ανεπάρκειας βιταμινών σε σύγκριση με τους εργάτες του 18ου και 19ου αιώνα. Αυτό οφείλεται κυρίως στην κατανάλωση 'pottage', ενός πυκνού ζωμού από κριθάρι, βρώμη, φασόλια και μπιζέλια που παρείχε σύνθετους υδατάνθρακες και πρωτεΐνες.Σύμφωνα με την ιστορικό τροφίμων Maggie Black, ο μέσος αγρότης κατανάλωνε καθημερινά μεγάλες ποσότητες σκόρδου, κρεμμυδιών και πράσων, τα οποία έχουν φυσικές αντιμικροβιακές ιδιότητες. Η έλλειψη επεξεργασμένης ζάχαρης, η οποία έγινε ευρέως διαθέσιμη μόνο μετά τον 17ο αιώνα, σήμαινε επίσης ότι οι άνθρωποι του Μεσαίωνα είχαν πολύ λιγότερα προβλήματα τερηδόνας. Τα άγρια μούρα, τα καρύδια και τα μανιτάρια που μάζευαν από τα δάση συμπλήρωναν τις ανάγκες τους σε ιχνοστοιχεία.Αντίθετα, η αστικοποίηση του 18ου αιώνα οδήγησε σε μια μονοτονία διατροφής βασισμένης στο επεξεργασμένο λευκό αλεύρι και το τσάι με ζάχαρη. Αυτή η αλλαγή προκάλεσε έξαρση ασθενειών όπως η ραχίτιδα και το σκορβούτο στις πόλεις. Παρόλο που οι λιμοί ήταν υπαρκτοί λόγω κακών σοδειών, η καθημερινή διατροφή του Μεσαίωνα ήταν πιο κοντά στα σύγχρονα πρότυπα υγιεινής διατροφής από ό,τι η διατροφή της πρώιμης βιομηχανικής εποχής.