Ο μαγνητίτης λειτουργεί ως «εσωτερικό GPS» για τα πουλιά και τις μέλισσες.

Ο μαγνητίτης (Fe3O4) είναι το πιο μαγνητικό ορυκτό στη φύση και αποτέλεσε τη βάση για την εφεύρεση της πρώτης πυξίδας στην Κίνα κατά τη διάρκεια της δυναστείας των Χαν. Στο ζωικό βασίλειο, η παρουσία του εντοπίστηκε για πρώτη φορά σε μέλισσες και ταχυδρομικά περιστέρια τη δεκαετία του 1970. Συγκεκριμένα, έρευνες έδειξαν ότι τα περιστέρια φέρουν κρυστάλλους μαγνητίτη στις απολήξεις του τριδύμου νεύρου στο ράμφος τους.Αυτοί οι βιογενείς κρύσταλλοι λειτουργούν ως ευαίσθητοι υποδοχείς που αντιδρούν στις μεταβολές της έντασης του γήινου μαγνητικού πεδίου. Μέσω αυτής της διαδικασίας, ο εγκέφαλος του ζώου λαμβάνει σήματα που αντιστοιχούν σε γεωγραφικές συντεταγμένες. Μελέτη του Πανεπιστημίου του Όλντενμπουργκ το 2014 επιβεβαίωσε ότι τα αποδημητικά πουλιά χρησιμοποιούν αυτόν τον μηχανισμό για να πλοηγούνται ακόμα και όταν δεν υπάρχει ορατότητα.Εκτός από τα πουλιά, οι μέλισσες χρησιμοποιούν τον μαγνητίτη στην κοιλιά τους για να προσανατολίζονται σε σχέση με την κυψέλη τους και να επικοινωνούν την τοποθεσία της τροφής. Ακόμα και ορισμένα είδη βακτηρίων, τα αποκαλούμενα μαγνητοτακτικά βακτήρια, χρησιμοποιούν αλυσίδες μαγνητίτη για να ευθυγραμμίζονται με τις γραμμές του μαγνητικού πεδίου. Αυτή η βιολογική τεχνολογία αποτελεί ένα από τα πιο εντυπωσιακά παραδείγματα εξέλιξης στον τομέα της φυσικής πλοήγησης.