Τα «Δωμάτια των Θαυμάτων» της εποχής του Μπαρόκ ήταν οι πρόδρομοι των σύγχρονων μουσείων.

Τα Δωμάτια των Θαυμάτων ή Wunderkammern εμφανίστηκαν στην Ευρώπη κατά τον 16ο αιώνα και γνώρισαν τη μεγαλύτερη ακμή τους την περίοδο του Μπαρόκ. Ένα από τα πιο διάσημα παραδείγματα ήταν η συλλογή του Αυτοκράτορα Ροδόλφου Β' στην Πράγα στα τέλη του 1500, η οποία περιλάμβανε έργα των Ντύρερ και Τιτσιάνο δίπλα σε φυσικά παράδοξα. Οι συλλογές χωρίζονταν συνήθως σε κατηγορίες όπως Naturalia (αντικείμενα από τη φύση), Artificialia (ανθρώπινα δημιουργήματα) και Exotica (αντικείμενα από μακρινές χώρες).Η επιστημονική αξία αυτών των δωματίων ήταν αμφιλεγόμενη, καθώς η δεισιδαιμονία συχνά υπερτερούσε της λογικής. Για παράδειγμα, οι χαυλιόδοντες του ναρβάλ πωλούνταν σε τιμή πολλαπλάσια του χρυσού, καθώς οι συλλέκτες πίστευαν ότι προέρχονταν από μονόκερους και είχαν θεραπευτικές ιδιότητες. Η μετάβαση από την ιδιωτική επίδειξη πλούτου στη δημόσια εκπαίδευση ξεκίνησε επίσημα το 1683 με το Μουσείο Ασμόλιαν στην Οξφόρδη, το οποίο βασίστηκε στη συλλογή του Elias Ashmole.Το 1753, η τεράστια συλλογή του Sir Hans Sloane, που περιλάμβανε πάνω από 71.000 αντικείμενα, κληροδοτήθηκε στο βρετανικό έθνος, οδηγώντας στην ίδρυση του Βρετανικού Μουσείου το 1759. Αυτή η εξέλιξη σηματοδότησε το τέλος της εποχής των «θαυμάτων» και την αρχή της συστηματικής ταξινόμησης και της σύγχρονης μουσειολογίας. Σήμερα, τα Wunderkammern θεωρούνται η ρίζα της ανάγκης του ανθρώπου να κατανοήσει και να αρχειοθετήσει το σύμπαν.