Χωρίς τα γιακ, το εμπόριο στον Δρόμο του Μεταξιού μέσω των Ιμαλαΐων θα ήταν αδύνατο.

Τα γιακ (Bos grunniens) διαθέτουν μοναδικές βιολογικές προσαρμογές που τους επιτρέπουν να επιβιώνουν σε υψόμετρα όπου άλλα θηλαστικά καταρρέουν. Η καρδιά και οι πνεύμονές τους είναι ασυνήθιστα μεγάλοι σε σχέση με το μέγεθος του σώματός τους, επιτρέποντας την αποτελεσματική μεταφορά οξυγόνου. Επιπλέον, το αίμα τους περιέχει υψηλότερα επίπεδα αιμοσφαιρίνης και ερυθρών αιμοσφαιρίων, γεγονός που διευκολύνει την αναπνοή στον αραιό αέρα των Ιμαλαΐων.Ιστορικά, η εξημέρωση των γιακ ξεκίνησε πριν από περίπου 4.500 έως 5.000 χρόνια στο Θιβετιανό Οροπέδιο. Κατά τη διάρκεια της δυναστείας των Χαν (206 π.Χ. – 220 μ.Χ.), έγιναν ο ακρογωνιαίος λίθος του εμπορίου μεταξύ Κίνας, Θιβέτ και Ινδίας. Χωρίς την ικανότητά τους να διασχίζουν περάσματα σε υψόμετρο 5.000 μέτρων, η διακίνηση αλατιού, τσαγιού και μεταξιού θα είχε σταματήσει στις παρυφές των βουνών.Σύμφωνα με μελέτες του Διεθνούς Κέντρου για την Ολοκληρωμένη Ορεινή Ανάπτυξη (ICIMOD), ένα ενήλικο γιακ μπορεί να μεταφέρει φορτίο 60 έως 100 κιλών για 15 χιλιόμετρα την ημέρα σε εξαιρετικά δύσβατα εδάφη. Το παχύ, διπλό τρίχωμά τους τα προστατεύει από θερμοκρασίες που αγγίζουν τους -40 βαθμούς Κελσίου. Ακόμα και στη σύγχρονη εποχή, το 90% των προμηθειών για τις ορειβατικές βάσεις στο Έβερεστ μεταφέρεται από γιακ, αποδεικνύοντας ότι καμία μηχανή δεν μπορεί να αντικαταστήσει πλήρως την ανθεκτικότητά τους.