Κάθε λεοπάρδαλη έχει ένα μοναδικό μοτίβο από «ροζέτες» που λειτουργεί ως το απόλυτο καμουφλάζ.

Οι λεοπαρδάλεις (Panthera pardus) διαθέτουν ένα εξελιγμένο σύστημα απόκρυψης που βασίζεται στη διασπαστική χρωμάτωση. Οι «ροζέτες» τους είναι κυκλικά μοτίβα με πιο σκούρο περίγραμμα και ανοιχτόχρωμο κέντρο, τα οποία μιμούνται τις διακυμάνσεις του φωτός και της σκιάς που δημιουργούνται από το φύλλωμα των δέντρων. Αυτή η προσαρμογή επιτρέπει στο αρπακτικό να πλησιάζει τη λεία του σε απόσταση έως και 5 μέτρων χωρίς να γίνεται αντιληπτό.Σύμφωνα με μελέτες της οργάνωσης Panthera και του National Geographic, δεν υπάρχουν δύο λεοπαρδάλεις με το ίδιο ακριβώς μοτίβο. Η διάταξη, το μέγεθος και το σχήμα των κηλίδων καθορίζονται κατά την εμβρυϊκή ανάπτυξη μέσω πολύπλοκων χημικών αντιδράσεων που περιγράφονται από το μαθηματικό μοντέλο του Alan Turing για τη μορφογένεση. Οι ερευνητές πεδίου χρησιμοποιούν λογισμικό αναγνώρισης προτύπων για να ταυτοποιούν άτομα από φωτογραφίες αυτόματων καμερών, διευκολύνοντας την καταγραφή των πληθυσμών.Ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι οι ροζέτες διαφέρουν ανάλογα με το περιβάλλον διαβίωσης. Οι λεοπαρδάλεις που ζουν σε πυκνά δάση τείνουν να έχουν μικρότερες και πιο σκούρες κηλίδες, ενώ εκείνες των ανοιχτών περιοχών έχουν μεγαλύτερα και πιο αραιά μοτίβα. Αυτό το φαινόμενο αποδεικνύει την απίστευτη ικανότητα του είδους να προσαρμόζεται εξελικτικά στις τοπικές συνθήκες φωτισμού για την επιβίωσή του.