Το ομαδικό γέλιο συγχρονίζει τους καρδιακούς παλμούς των ανθρώπων και λειτουργεί ως «κοινωνική κόλλα».

Η επιστημονική μελέτη του γέλιου, γνωστή ως γελωτολογία, έχει αποδείξει ότι το γέλιο είναι μια ισχυρή βιολογική διαδικασία. Έρευνες από το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, με επικεφαλής τον καθηγητή Robin Dunbar, δείχνουν ότι το κοινό γέλιο αυξάνει το όριο του πόνου μέσω της απελευθέρωσης ενδορφινών. Αυτές οι χημικές ουσίες του εγκεφάλου δρουν ως φυσικά οπιούχα που προάγουν το κοινωνικό δέσιμο και την εμπιστοσύνη.Το 2011, μια σημαντική μελέτη που δημοσιεύθηκε στο Proceedings of the Royal Society B επιβεβαίωσε ότι η σωματική προσπάθεια που απαιτείται για το γέλιο προκαλεί αυτή την ευφορική απόκριση. Επιπλέον, έρευνες σε ομάδες ανθρώπων έδειξαν ότι οι καρδιακοί ρυθμοί των συμμετεχόντων τείνουν να συγχρονίζονται όταν μοιράζονται μια έντονη συναισθηματική εμπειρία. Αυτό το φαινόμενο ονομάζεται «φυσιολογικός συγχρονισμός» και είναι απαραίτητο για τη δημιουργία κοινωνικής συνοχής.Η διαδικασία αυτή ξεκινά από τον έλεγχο της αναπνοής, καθώς το γέλιο αποτελείται από σύντομες εκπνοές που αναγκάζουν το διάφραγμα να δουλέψει έντονα. Αυτός ο ρυθμός επηρεάζει το αυτόνομο νευρικό σύστημα, οδηγώντας σε μια κοινή κατάσταση χαλάρωσης για όλα τα μέλη της ομάδας. Ιστορικά, το γέλιο προηγείται της ανθρώπινης γλώσσας κατά εκατομμύρια χρόνια, λειτουργώντας ως ένας αρχέγονος μηχανισμός επιβίωσης για τη διατήρηση της ειρήνης μέσα στις φυλές.