Τα καταδυτικά σκαθάρια χρησιμοποιούν μια φυσαλίδα αέρα ως «μπουκάλα οξυγόνου» για να αναπνέουν κάτω από το νερό.

Τα καταδυτικά σκαθάρια της οικογένειας Dytiscidae έχουν αναπτύξει μια εξελιγμένη μέθοδο αναπνοής που ονομάζεται «φυσικό βράγχιο» ή πλαστρόν. Όταν το έντομο ανεβαίνει στην επιφάνεια, παγιδεύει αέρα σε μια κοιλότητα κάτω από τα έλυτρα, τα σκληρά μπροστινά του φτερά. Αυτή η φυσαλίδα έρχεται σε άμεση επαφή με τα στίγματα, τις μικρές οπές στο σώμα του εντόμου από όπου εισέρχεται ο αέρας στο τραχειακό του σύστημα.Η διαδικασία βασίζεται στους νόμους της διάχυσης και της μερικής πίεσης των αερίων. Καθώς το σκαθάρι καταναλώνει το οξυγόνο της φυσαλίδας, η μερική πίεση του οξυγόνου στο εσωτερικό της πέφτει κάτω από εκείνη του γύρω νερού. Αυτή η διαφορά πίεσης αναγκάζει το διαλυμένο οξυγόνο του νερού να εισέλθει παθητικά στη φυσαλίδα, αναπληρώνοντας το απόθεμα του εντόμου χωρίς αυτό να χρειαστεί να αναδυθεί.Μελέτες έχουν δείξει ότι αυτή η μέθοδος μπορεί να παρέχει έως και οκτώ φορές περισσότερο οξυγόνο από αυτό που περιείχε αρχικά η φυσαλίδα. Ωστόσο, η διάρκεια της κατάδυσης περιορίζεται από τη σταδιακή απώλεια αζώτου. Το άζωτο διαχέεται αργά από τη φυσαλίδα προς το νερό, με αποτέλεσμα η φυσαλίδα να συρρικνώνεται και τελικά το σκαθάρι να πρέπει να επιστρέψει στην επιφάνεια για «ανεφοδιασμό».