Το ηλιακό φως μπορεί να κάνει έναν ατσάλινο ουρανοξύστη να «ψηλώσει» και να γείρει αρκετά εκατοστά μέσα σε μία ημέρα.

Το φαινόμενο της θερμικής διαστολής βασίζεται στην κινητική ενέργεια των ατόμων. Καθώς η θερμοκρασία του χάλυβα αυξάνεται από την ηλιακή ακτινοβολία, τα άτομα δονούνται πιο έντονα και καταλαμβάνουν μεγαλύτερο χώρο, οδηγώντας σε αύξηση του όγκου του μετάλλου. Ο γραμμικός συντελεστής διαστολής του χάλυβα είναι περίπου 12 εκατομμυριοστά ανά βαθμό Κελσίου, γεγονός που σημαίνει ότι σε κτίρια ύψους εκατοντάδων μέτρων, η συνολική μεταβολή είναι ορατή και μετρήσιμη.Ένα από τα πιο διάσημα παραδείγματα είναι ο Πύργος του Άιφελ στο Παρίσι, ο οποίος κατασκευάστηκε το 1889. Λόγω της θερμικής διαστολής του σιδήρου, το ύψος του πύργου μπορεί να αυξηθεί έως και 15 εκατοστά κατά τη διάρκεια ενός θερμού καλοκαιριού. Επιπλέον, επειδή ο ήλιος χτυπά μόνο μία πλευρά κάθε φορά, η κορυφή του πύργου μπορεί να μετατοπιστεί οριζόντια κατά 15 εκατοστά, δημιουργώντας μια καμπύλη τροχιά καθώς ο ήλιος κινείται στον ουρανό.Στους σύγχρονους ουρανοξύστες, όπως ο Πύργος Willis (πρώην Sears Tower) που ολοκληρώθηκε το 1973, οι μηχανικοί χρησιμοποιούν προηγμένα μαθηματικά μοντέλα για να υπολογίσουν αυτές τις τάσεις. Αν οι συνδέσεις ήταν απόλυτα άκαμπτες, οι εσωτερικές πιέσεις θα μπορούσαν να σπάσουν τα τζάμια ή να προκαλέσουν ρωγμές στον σκελετό. Για τον λόγο αυτό, χρησιμοποιούνται «αρμοί διαστολής» και ελαστικά παρεμβύσματα που επιτρέπουν στα υλικά να «αναπνέουν» και να κινούνται χωρίς να διακυβεύεται η στατική επάρκεια της κατασκευής.