Ένας κύκλος φαίνεται μεγαλύτερος όταν περιβάλλεται από μικρούς κύκλους παρά από μεγάλους.

Η ψευδαίσθηση Ebbinghaus πήρε το όνομά της από τον Γερμανό ψυχολόγο Hermann Ebbinghaus, ο οποίος την ανακάλυψε στα τέλη του 19ου αιώνα. Αν και έγινε γνωστή από αυτόν, η πρώτη πλήρης περιγραφή της δημοσιεύθηκε το 1901 από τον Edward B. Titchener στο εγχειρίδιο πειραματικής ψυχολογίας του. Το φαινόμενο βασίζεται στον μηχανισμό της «σχετικής αντίληψης μεγέθους», όπου ο οπτικός φλοιός του εγκεφάλου επεξεργάζεται τα ερεθίσματα βάσει του πλαισίου τους.Σύγχρονες μελέτες, όπως αυτή του University College London το 2011, δείχνουν ότι η ένταση της ψευδαίσθησης διαφέρει από άνθρωπο σε άνθρωπο ανάλογα με το μέγεθος του πρωτογενούς οπτικού φλοιού (V1). Άτομα με μικρότερο οπτικό φλοιό τείνουν να βιώνουν την ψευδαίσθηση πιο έντονα, καθώς οι νευρώνες τους επεξεργάζονται τις χωρικές σχέσεις με διαφορετική πυκνότητα. Αυτό αποδεικνύει ότι η όραση δεν είναι μια απλή κάμερα, αλλά ένας σύνθετος μηχανισμός ερμηνείας.Η πρακτική εφαρμογή αυτής της ψευδαίσθησης είναι ιδιαίτερα διαδεδομένη στη διατροφολογία και είναι γνωστή ως «Ψευδαίσθηση Delboeuf». Έρευνες από το Πανεπιστήμιο Cornell έχουν δείξει ότι οι άνθρωποι σερβίρουν έως και 31% περισσότερο φαγητό όταν χρησιμοποιούν μεγάλα πιάτα σε σύγκριση με μικρότερα. Αυτό συμβαίνει επειδή το κενό γύρω από το φαγητό στο μεγάλο πιάτο κάνει τη μερίδα να φαίνεται μικρή, οδηγώντας σε υπερκατανάλωση θερμίδων χωρίς να το καταλαβαίνουμε.