Η εκκοκκιστική μηχανή μετέτρεψε τα αγροτικά απόβλητα σε μια παγκόσμια βιομηχανία βρώσιμων ελαίων.

Η εφεύρεση της εκκοκκιστικής μηχανής από τον Eli Whitney το 1793 άλλαξε ριζικά την παραγωγή βαμβακιού, αλλά δημιούργησε ένα τεράστιο πρόβλημα διαχείρισης αποβλήτων. Για κάθε κιλό ίνας βαμβακιού παρήγοντο περίπου δύο κιλά σπόρων, οι οποίοι συσσωρεύονταν έξω από τα εκκοκκιστήρια και σάπιζαν προκαλώντας περιβαλλοντική ρύπανση.Στα μέσα του 19ου αιώνα, η ανάγκη για φθηνές πηγές λίπους οδήγησε στην ανάπτυξη τεχνικών σύνθλιψης των σπόρων. Το 1899, ο χημικός David Wesson ανέπτυξε μια μέθοδο αποσμητικής επεξεργασίας του βαμβακέλαιου, καθιστώντας το βρώσιμο και ουδέτερο στη γεύση. Αυτό το επίτευγμα επέτρεψε στο λάδι να χρησιμοποιηθεί ευρέως στη μαγειρική και τη βιομηχανία τροφίμων.Η εταιρεία Procter & Gamble έπαιξε καθοριστικό ρόλο το 1911 με την κυκλοφορία του Crisco, του πρώτου φυτικού μαγειρικού λίπους που παρασκευαζόταν εξ ολοκλήρου από υδρογονωμένο βαμβακέλαιο. Σήμερα, η παγκόσμια παραγωγή βαμβακέλαιου ανέρχεται σε εκατομμύρια τόνους ετησίως, αποδεικνύοντας πώς η καινοτομία μπορεί να μετατρέψει ένα παραπροϊόν σε πολύτιμο πόρο.Η επεξεργασία του σπόρου δεν προσφέρει μόνο λάδι, αλλά και βαμβακάλευρο, το οποίο αποτελεί σημαντική πηγή πρωτεΐνης για τις ζωοτροφές. Αυτή η κυκλική οικονομία ξεκίνησε από την ανάγκη διαχείρισης των απορριμμάτων της κλωστοϋφαντουργίας και κατέληξε να στηρίζει την παγκόσμια επισιτιστική αλυσίδα.