Οι Καστράτοι της μπαρόκ όπερας κέρδιζαν μυθικά ποσά που ξεπερνούσαν ακόμη και τις αμοιβές των σημερινών κορυφαίων στελεχών.

Η πρακτική του ευνουχισμού για τη διατήρηση της φωνής ξεκίνησε στην Ιταλία γύρω στο 1550 και κορυφώθηκε κατά τον 17ο και 18ο αιώνα. Λόγω της έλλειψης τεστοστερόνης, οι επίφυση των οστών δεν έκλεινε ποτέ κανονικά, με αποτέλεσμα οι καστράτοι να έχουν ασυνήθιστα μακριά πλευρά και τεράστια θωρακική κοιλότητα. Αυτό τους επέτρεπε να κρατούν νότες για πάνω από ένα λεπτό και να παράγουν ήχους απίστευτης έντασης και ακρίβειας.Ο Carlo Broschi, γνωστός ως Farinelli (1705-1782), ήταν το απόλυτο είδωλο της εποχής. Στο Λονδίνο το 1734, κέρδιζε πάνω από 5.000 λίρες ετησίως, ποσό που αντιστοιχεί σε εκατομμύρια δολάρια σήμερα, ενώ ο Βασιλιάς Φίλιππος Ε' της Ισπανίας του πρόσφερε ένα αστρονομικό ποσό για να του τραγουδά κάθε βράδυ προκειμένου να θεραπεύσει τη μελαγχολία του. Ο Φαρινέλι παρέμεινε στην ισπανική αυλή για 22 χρόνια, ασκώντας τεράστια πολιτική επιρροή.Υπολογίζεται ότι στην Ιταλία ευνουχίζονταν περίπου 4.000 αγόρια ετησίως κατά το απόγειο της δημοτικότητάς τους, παρά τις επίσημες απαγορεύσεις της Εκκλησίας. Η πρακτική άρχισε να φθίνει στα τέλη του 18ου αιώνα με την άνοδο του Ρομαντισμού και τις αλλαγές στα κοινωνικά ήθη. Ο τελευταίος γνωστός καστράτος, ο Alessandro Moreschi, πέθανε το 1922, αφήνοντας πίσω του τις μοναδικές ηχογραφήσεις που διασώζουν αυτόν τον απόκοσμο ήχο.