Τα πυροτεχνήματα εφευρέθηκαν αρχικά ως όπλα για να τρομάξουν το ανθρωποφάγο τέρας Νιάν.

Η ιστορία των πυροτεχνημάτων ξεκινά στην Κίνα κατά τη διάρκεια της δυναστείας Χαν, περίπου το 200 π.Χ. Οι άνθρωποι έκαιγαν φρέσκα στελέχη μπαμπού, τα οποία λόγω της υγρασίας και των κενών αέρα στο εσωτερικό τους, εκρήγνυντο με δύναμη όταν θερμαίνονταν. Αυτά τα «φυσικά πυροτεχνήματα» ονομάζονταν «baozhu» και χρησιμοποιούνταν για τον εκφοβισμό κακών πνευμάτων και του μυθικού τέρατος Νιάν.Η εξέλιξη προς τη σύγχρονη μορφή τους συνέβη μεταξύ 600 και 900 μ.Χ., κατά τη δυναστεία Τανγκ. Κινέζοι αλχημιστές, αναζητώντας το ελιξίριο της αθανασίας, ανέμειξαν νιτρικό κάλιο, θείο και άνθρακα, δημιουργώντας την πρώτη μορφή μαύρης πυρίτιδας. Αυτό το μείγμα τοποθετήθηκε μέσα σε σωλήνες μπαμπού ή χαρτιού, αντικαθιστώντας το απλό κάψιμο ξύλου με ελεγχόμενες εκρήξεις.Σύμφωνα με μελέτες του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης για την ιστορία της τεχνολογίας, η χρήση των πυροτεχνημάτων εξαπλώθηκε μέσω του Δρόμου του Μεταξιού τον 13ο αιώνα. Ο Μάρκο Πόλο πιστεύεται ότι έφερε την πυρίτιδα στην Ευρώπη από την Ανατολή. Σήμερα, η ένταση του ήχου από μια μεγάλη κροτίδα μπορεί να φτάσει τα 140 έως 150 ντεσιμπέλ, επίπεδο που είναι ικανό να προκαλέσει σωματικό πόνο και δικαιολογεί τον αρχαίο φόβο για την τρομακτική τους ισχύ.