Η λέξη «γιακ» αναφέρεται αποκλειστικά στο αρσενικό ζώο του είδους.

Το Bos mutus (άγριο γιακ) και το Bos grunniens (οικόσιτο γιακ) ανήκουν στην οικογένεια των βοοειδών και ζουν σε υψόμετρα από 3.000 έως 5.500 μέτρα. Στην τοπική γλώσσα του Θιβέτ, η λέξη «γιακ» (yag) χρησιμοποιείται αυστηρά για τον ταύρο του είδους. Το θηλυκό ονομάζεται «ντρι» (dri) ή «νάκ» (nak) ανάλογα με την τοπική διάλεκτο.Η διάκριση αυτή είναι ζωτικής σημασίας για τους κτηνοτρόφους των Ιμαλαΐων, καθώς τα δύο φύλα έχουν εντελώς διαφορετικούς ρόλους στην οικονομία της περιοχής. Τα αρσενικά χρησιμοποιούνται κυρίως ως υποζύγια για τη μεταφορά φορτίων σε δύσβατα μονοπάτια και για το όργωμα των αγρών. Αντίθετα, οι ντρι εκτρέφονται σχεδόν αποκλειστικά για την παραγωγή γάλακτος, το οποίο είναι πλούσιο σε λιπαρά και απαραίτητο για την παρασκευή του παραδοσιακού βουτύρου και τσαγιού.Σύμφωνα με μελέτες του Διεθνούς Κέντρου για την Ολοκληρωμένη Ορεινή Ανάπτυξη (ICIMOD), το γάλα της ντρι έχει περιεκτικότητα σε λίπος που φτάνει το 7% με 9%. Αυτό το καθιστά πολύ πιο θρεπτικό από το κοινό αγελαδινό γάλα, προσφέροντας τις απαραίτητες θερμίδες στους κατοίκους των υψηλών υψομέτρων. Η χρήση του όρου «γιακ» για το γάλα θεωρείται γλωσσικό σφάλμα των Δυτικών, παρόμοιο με το να ζητούσε κανείς «γάλα από ταύρο».Ιστορικά, η εξημέρωση του είδους ξεκίνησε πριν από περίπου 4.500 χρόνια στο οροπέδιο του Θιβέτ. Οι τοπικές κοινότητες διατηρούν μέχρι σήμερα τον διαχωρισμό των ονομάτων για να διευκολύνουν τις εμπορικές συναλλαγές και τη διαχείριση των κοπαδιών. Ακόμα και σήμερα, οι οδηγοί βουνού στο Νεπάλ και το Μπουτάν συχνά διορθώνουν τους τουρίστες που χρησιμοποιούν λανθασμένα την ορολογία.