Το ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης δεν είχε σύμβολο για το μηδέν.

Το ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης ήταν προσθετικό και όχι θέσης, πράγμα που σημαίνει ότι η αξία ενός συμβόλου ήταν σταθερή και δεν εξαρτιόταν από τη θέση του. Για παράδειγμα, το 'X' σήμαινε πάντα 10, σε αντίθεση με το σύγχρονο σύστημα όπου το '1' μπορεί να σημαίνει 1, 10 ή 100 ανάλογα με τη θέση του. Η απουσία του μηδενός ως ψηφίο σήμαινε ότι οι Ρωμαίοι δεν μπορούσαν να διακρίνουν εύκολα τάξεις μεγέθους χωρίς να εφευρίσκουν νέα σύμβολα για μεγαλύτερους αριθμούς.Ιστορικά, η έννοια του μηδενός ως πλήρης αριθμός αναπτύχθηκε στην αρχαία Ινδία γύρω στον 5ο αιώνα μ.Χ. από μαθηματικούς όπως ο Aryabhata και αργότερα ο Brahmagupta. Ο Brahmagupta, στο έργο του 'Brahmasphutasiddhanta' το 628 μ.Χ., ήταν ο πρώτος που έθεσε κανόνες για τη χρήση του μηδενός στις μαθηματικές πράξεις. Οι Ρωμαίοι, αν και γνώριζαν την έννοια του 'τίποτα' και χρησιμοποιούσαν τη λέξη 'nulla', δεν τη θεωρούσαν αριθμό που μπορούσε να χρησιμοποιηθεί σε εξισώσεις.Η εισαγωγή του μηδενός στην Ευρώπη έγινε σταδιακά μέσω του έργου του Πέρση μαθηματικού Al-Khwarizmi τον 9ο αιώνα και αργότερα από τον Leonardo Fibonacci το 1202. Ο Fibonacci, στο βιβλίο του 'Liber Abaci', εξήγησε τα πλεονεκτήματα των ινδο-αραβικών ψηφίων έναντι των ρωμαϊκών. Χωρίς το μηδέν, η ανάπτυξη του διαφορικού λογισμού, της σύγχρονης άλγεβρας και της πληροφορικής θα ήταν πρακτικά αδύνατη. Σήμερα, οι ρωμαϊκοί αριθμοί επιβιώνουν μόνο σε διακοσμητικά στοιχεία, όπως σε μνημεία και κεφάλαια βιβλίων.