Τα λακκάκια στα μπαλάκια του γκολφ τους επιτρέπουν να πετούν σχεδόν τη διπλάσια απόσταση από τα λεία μπαλάκια.

Η αεροδυναμική των μπαλών του γκολφ βασίζεται στις αρχές της ρευστομηχανικής και συγκεκριμένα στο οριακό στρώμα. Στα μέσα του 19ου αιώνα, οι παίκτες χρησιμοποιούσαν μπαλάκια 'gutta-percha' που ήταν αρχικά λεία. Παρατήρησαν όμως ότι τα παλιά και χτυπημένα μπαλάκια είχαν καλύτερη πτήση, οδηγώντας τον William Taylor το 1905 να κατοχυρώσει την πατέντα για το πρώτο μπαλάκι με λακκάκια.Όταν ένα λείο αντικείμενο κινείται στον αέρα, δημιουργείται μια μεγάλη περιοχή χαμηλής πίεσης πίσω του, η οποία το 'τραβάει' προς τα πίσω. Τα λακκάκια προκαλούν μικρές αναταράξεις που αναγκάζουν τον αέρα να προσκολλάται περισσότερο στην καμπύλη της μπάλας. Αυτό μετατοπίζει το σημείο αποκόλλησης της ροής προς τα πίσω, μειώνοντας το μέγεθος της περιοχής χαμηλής πίεσης και άρα την οπισθέλκουσα δύναμη.Σύμφωνα με μελέτες της NASA και κατασκευαστών όπως η Titleist, ένα μπαλάκι με λακκάκια μπορεί να διανύσει πάνω από 250 μέτρα, ενώ ένα λείο μπαλάκι με την ίδια δύναμη θα έφτανε μόλις τα 120 μέτρα. Επιπλέον, τα λακκάκια ενισχύουν το φαινόμενο Magnus, το οποίο δημιουργεί άνωση όταν η μπάλα περιστρέφεται. Η ακριβής γεωμετρία και το βάθος των λακκακίων, που συνήθως κυμαίνεται γύρω στα 0.025 εκατοστά, είναι κρίσιμα για τη σταθερότητα της πτήσης.