Οι αρχαίες ελληνικές τραγωδίες λειτουργούσαν ως θεραπευτικά εργαλεία που προκαλούσαν βαθιά ψυχολογική κάθαρση στους θεατές.

Η έννοια της κάθαρσης ορίστηκε για πρώτη φορά από τον Αριστοτέλη στο έργο του «Ποιητική», το οποίο γράφτηκε γύρω στο 335 π.Χ. Ο φιλόσοφος υποστήριξε ότι η τραγωδία επιτυγχάνει την κάθαρση των παθημάτων μέσω της διέγερσης του οίκτου και του τρόμου. Αυτή η διαδικασία θεωρείται ο πρόδρομος της σύγχρονης ψυχοθεραπείας, καθώς στοχεύει στην αποφόρτιση του ψυχισμού από το άγχος και την εσωτερική ένταση.Σύγχρονες μελέτες στη νευροεπιστήμη, όπως αυτές που αφορούν τους «κατοπτρικούς νευρώνες», εξηγούν γιατί το κοινό ταυτίζεται τόσο έντονα με τους ήρωες. Όταν βλέπουμε τον Οιδίποδα να υποφέρει, ο εγκέφαλός μας ενεργοποιεί τις ίδιες περιοχές που θα ενεργοποιούνταν αν βιώναμε εμείς το τραύμα. Αυτή η προσομοίωση επιτρέπει στους θεατές να εξασκηθούν στην ενσυναίσθηση και στη διαχείριση κρίσεων χωρίς πραγματικό κίνδυνο.Ιστορικά, οι παραστάσεις στα μεγάλα θέατρα, όπως αυτό της Επιδαύρου, ήταν μέρος των Μεγάλων Διονυσίων, μιας γιορτής που χρηματοδοτούσε το κράτος για την κοινωνική συνοχή. Οι δραματουργοί, όπως ο Σοφοκλής και ο Ευριπίδης, χρησιμοποιούσαν την «ύβρη» και την «άτη» για να δείξουν τις συνέπειες των ανθρώπινων λαθών. Η εμπειρία ήταν τόσο καθολική που οι αρχαίες πόλεις-κράτη θεωρούσαν το θέατρο απαραίτητο για την ψυχική υγεία των πολιτών τους, προσφέροντας μάλιστα τα «θεωρικά», δηλαδή το αντίτιμο του εισιτηρίου για τους απόρους.