Το ηχείο του πιάνου λειτουργεί ως φυσικός ενισχυτής, μετατρέποντας τις δονήσεις των χορδών σε δυνατό και γεμάτο ήχο.

Το ηχείο (soundboard) ενός πιάνου με ουρά είναι συνήθως κατασκευασμένο από ξύλο ελάτου Sitka, το οποίο επιλέγεται για την υψηλή αναλογία αντοχής προς βάρος και την ταχύτητα μετάδοσης του ήχου. Η γέφυρα του πιάνου μεταφέρει τη μηχανική ενέργεια από τις χορδές στο ηχείο, το οποίο έχει επιφάνεια έως και 2,5 τετραγωνικά μέτρα στα μεγάλα πιάνα συναυλιών. Λόγω της μεγάλης επιφάνειάς του, το ηχείο μπορεί να μετακινήσει πολύ μεγαλύτερο όγκο αέρα από ό,τι οι λεπτές χορδές μόνες τους.Η διαδικασία αυτή βασίζεται στην ακουστική σύζευξη και τον συντονισμό. Οι κατασκευαστές, όπως η Steinway & Sons, χρησιμοποιούν ξύλο με 8 έως 12 δακτυλίους ανάπτυξης ανά ίντσα για να εξασφαλίσουν ομοιόμορφη δόνηση. Το πάχος του ηχείου δεν είναι σταθερό, αλλά μειώνεται σταδιακά προς τις άκρες, μια τεχνική που ονομάζεται tapering, για να επιτρέπεται μεγαλύτερη ελαστικότητα και πλουσιότερη παραγωγή χαμηλών συχνοτήτων.Ιστορικά, η εξέλιξη του ηχείου τον 18ο και 19ο αιώνα επέτρεψε στο πιάνο να αντικαταστήσει το τσέμπαλο, καθώς προσέφερε πολύ μεγαλύτερο δυναμικό εύρος. Χωρίς την ενίσχυση του ηχείου, η στάθμη της ηχητικής πίεσης ενός πιάνου θα ήταν χαμηλότερη από 40 decibel, καθιστώντας το πρακτικά αθόρυβο σε μια μεγάλη αίθουσα. Σήμερα, η ποιότητα του ηχείου παραμένει ο κρισιμότερος παράγοντας για τη διάρκεια του ήχου (sustain) και το ηχόχρωμα του οργάνου.