Τον 16ο αιώνα, οι κουτσουλιές των περιστεριών ήταν τόσο πολύτιμες για την παραγωγή μπαρουτιού που φυλάσσονταν από ένοπλους φρουρούς.

Η παραγωγή μπαρουτιού κατά την πρώιμη νεότερη περίοδο βασιζόταν σε ένα μείγμα από 75% νιτρικό κάλιο (νίτρο), 15% ξυλάνθρακα και 10% θειάφι. Το νίτρο είναι το οξειδωτικό μέσο που επιτρέπει την έκρηξη και η πιο άφθονη φυσική πηγή του ήταν τα περιττώματα πουλερικών και περιστεριών. Λόγω της υψηλής συγκέντρωσης αζώτου, οι κουτσουλιές μετατρέπονταν σε νιτρικά άλατα μέσω μιας μακράς διαδικασίας αποσύνθεσης και έκπλυσης.Στην Αγγλία του 16ου και 17ου αιώνα, η εξάρτηση από τις εισαγωγές νίτρου από την Ινδία ήταν επικίνδυνη, οδηγώντας το Στέμμα σε αυστηρούς νόμους εγχώριας συλλογής. Το 1626, ο Βασιλιάς Κάρολος Α' (και αργότερα ο Γεώργιος Α' με πιο σύγχρονες διατάξεις) εξέδωσε διατάγματα που επέτρεπαν στους «Saltpetre Men» να σκάβουν ακόμη και τα πατώματα στάβλων ή περιστεριώνων. Οι ιδιοκτήτες γης συχνά έχτιζαν πέτρινους περιστεριώνες με κλειδαριές και φρουρούς για να προστατεύσουν αυτόν τον «λευκό χρυσό» από κλοπές ή παράνομη πώληση.Η διαδικασία εκχύλισης περιλάμβανε το βράσιμο των περιττωμάτων σε μεγάλες δεξαμενές και τον καθαρισμό τους με στάχτη ξύλου. Αυτή η πρωτόγονη χημική βιομηχανία ήταν η ραχοκοκαλιά της εθνικής άμυνας κάθε ευρωπαϊκού κράτους μέχρι την ανακάλυψη των τεχνητών λιπασμάτων και χημικών τον 19ο αιώνα. Η κατοχή ενός περιστεριώνα δεν παρείχε μόνο κρέας και λίπασμα, αλλά αποτελούσε μια στρατηγική αποθήκη πυρομαχικών για το κράτος.