Οι κορυφαίοι μπασκετμπολίστες δημιουργούν την ψευδαίσθηση ότι «αιωρούνται» στον αέρα για σχεδόν ένα δευτερόλεπτο.

Η φυσική του «hang time» βασίζεται στην παραβολική τροχιά του κέντρου μάζας του σώματος, η οποία καθορίζεται αποκλειστικά από τη βαρύτητα μετά την απογείωση. Σύμφωνα με τους νόμους του Νεύτωνα, ένας αθλητής περνάει το 50% του χρόνου του άλματος στο ανώτερο 25% της συνολικής διαδρομής. Αυτή η επιβράδυνση κοντά στην κορυφή της τροχιάς δημιουργεί το οπτικό εφέ της αιώρησης.Για να ενισχύσουν την ψευδαίσθηση, παίκτες όπως ο Michael Jordan ή ο Wilt Chamberlain χρησιμοποιούσαν την τεχνική της μετατόπισης των άκρων. Μαζεύοντας τα πόδια ή εκτείνοντας τα χέρια προς τα πάνω την κατάλληλη στιγμή, το κέντρο μάζας συνεχίζει την προκαθορισμένη πορεία του, αλλά ο κορμός και το κεφάλι φαίνονται να παραμένουν ακίνητα στο χώρο. Αυτή η δεξιοτεχνία απαιτεί εκρηκτική ισχύ από τους τετρακέφαλους και τους γαστροκνήμιους μύες.Μελέτες από το Πανεπιστήμιο Creighton δείχνουν ότι η μέγιστη διάρκεια ενός άλματος στη γη σπάνια υπερβαίνει το ένα δευτερόλεπτο λόγω της επιτάχυνσης της βαρύτητας (9,8 m/s²). Το 1976, ο Darrell Griffith κατέγραψε ένα από τα υψηλότερα κάθετα άλματα στην ιστορία του μπάσκετ, φτάνοντας τα 122 εκατοστά. Παρά την εντυπωσιακή εικόνα, ο πραγματικός χρόνος πτήσης του ήταν μόλις 0,92 δευτερόλεπτα, αποδεικνύοντας τους αυστηρούς περιορισμούς της φυσικής.