Το οξύ μιας μπαταρίας αυτοκινήτου μπορεί να διαλύσει ένα μεταλλικό κλειδί μέσα σε ένα μόνο βράδυ.

Οι μπαταρίες μολύβδου-οξέος, που εφευρέθηκαν από τον Γάλλο φυσικό Gaston Planté το 1859, χρησιμοποιούν ένα διάλυμα θειικού οξέος (H2SO4) με συγκέντρωση περίπου 30% έως 50%. Αυτό το διάλυμα λειτουργεί ως ηλεκτρολύτης, επιτρέποντας τη μεταφορά ιόντων μεταξύ των πλακών μολύβδου για την παραγωγή ηλεκτρικού ρεύματος. Το θειικό οξύ είναι ένας από τους ισχυρότερους οξειδωτικούς παράγοντες στη χημεία.Όταν ένα μεταλλικό αντικείμενο, όπως ένα κλειδί από χάλυβα ή ορείχαλκο, βυθίζεται στο οξύ, ξεκινά μια εξώθερμη χημική αντίδραση. Το οξύ «επιτίθεται» στους μεταλλικούς δεσμούς, απελευθερώνοντας αέριο υδρογόνο και σχηματίζοντας άλατα μετάλλων που κατακάθονται ως ίζημα. Η ταχύτητα της διάβρωσης εξαρτάται από τη θερμοκρασία και την καθαρότητα του οξέος, αλλά η οξείδωση είναι τόσο έντονη που λεπτά μεταλλικά στρώματα εξαφανίζονται σε λίγες ώρες.Σύμφωνα με μελέτες της National Fire Protection Association (NFPA), το οξύ των μπαταριών κατατάσσεται στην υψηλότερη κλίμακα επικινδυνότητας για τη διαβρωτικότητά του. Η αντίδραση δεν καταστρέφει μόνο το μέταλλο, αλλά παράγει και εξαιρετικά εύφλεκτο υδρογόνο, γεγονός που καθιστά τις μπαταρίες επικίνδυνες σε κλειστούς χώρους. Η χρήση προστατευτικών γυαλιών και γαντιών νιτριλίου είναι υποχρεωτική από τους κανονισμούς ασφαλείας του OSHA για οποιονδήποτε χειρίζεται αυτά τα υγρά.