Το τυρί ανακαλύφθηκε τυχαία πριν από 4.000 χρόνια, όταν το γάλα έπηξε μέσα στο στομάχι ενός ζώου.

Η ανακάλυψη του τυριού τοποθετείται χρονολογικά γύρω στο 4.000 π.Χ. στην περιοχή της Μεσοποταμίας ή της Κεντρικής Ασίας. Οι αρχαίοι νομάδες χρησιμοποιούσαν εσωτερικά όργανα ζώων, όπως το στομάχι, ως δοχεία μεταφοράς υγρών λόγω της ανθεκτικότητάς τους. Το κλειδί της διαδικασίας ήταν η πυτιά, ένα σύμπλεγμα ενζύμων που βρίσκεται φυσικά στο γαστρικό τοίχωμα των μηρυκαστικών.Όταν το γάλα τοποθετήθηκε σε αυτά τα δοχεία, η συνδυαστική δράση της πυτιάς, της υψηλής θερμοκρασίας της ερήμου και της συνεχούς ανακίνησης κατά την ιππασία προκάλεσε την πήξη των πρωτεϊνών. Συγκεκριμένα, το ένζυμο χυμοσίνη διέσπασε την καζεΐνη του γάλακτος, διαχωρίζοντας το στερεό τυρόπηγμα από τον υγρό ορό. Αυτή η χημική αντίδραση επέτρεψε τη διατήρηση των θρεπτικών συστατικών του γάλακτος για πολύ μεγαλύτερο χρονικό διάστημα.Αρχαιολογικά ευρήματα σε αγγεία από την Πολωνία, που χρονολογούνται στο 5.500 π.Χ., δείχνουν ίχνη λιπαρών οξέων γάλακτος, υποδηλώνοντας ότι η τυροκομία ίσως είναι ακόμη παλαιότερη. Η τυχαία αυτή ανακάλυψη ήταν ζωτικής σημασίας για την επιβίωση των αρχαίων πληθυσμών, καθώς το τυρί είναι ευκολότερο στη μεταφορά και την αποθήκευση από το φρέσκο γάλα. Σήμερα, η επιστήμη της τυροκομίας βασίζεται ακόμα στις ίδιες θεμελιώδεις αρχές της ενζυματικής πήξης που ανακαλύφθηκαν κατά λάθος στην έρημο.