Τα μικρά ελεφαντάκια πιπιλίζουν την προβοσκίδα τους για παρηγοριά, ακριβώς όπως τα μωρά πιπιλίζουν τον αντίχειρά τους.

Η προβοσκίδα ενός ελέφαντα είναι ένα από τα πιο περίπλοκα όργανα στο ζωικό βασίλειο, αποτελούμενη από περίπου 40.000 έως 150.000 μυϊκές ίνες. Κατά τη γέννηση, τα ελεφαντάκια δεν έχουν τον πλήρη νευρομυϊκό συντονισμό που απαιτείται για τον χειρισμό της, με αποτέλεσμα να την πατούν ή να σκοντάφτουν πάνω της. Το πιπίλισμα της προβοσκίδας ενεργοποιεί το αντανακλαστικό του θηλασμού, το οποίο είναι έμφυτο σε όλα τα θηλαστικά για την επιβίωση και την άντληση τροφής.Σύμφωνα με μελέτες από οργανισμούς όπως το Sheldrick Wildlife Trust, αυτή η συνήθεια βοηθά στην απελευθέρωση ενδορφινών που μειώνουν το στρες. Αν και τα περισσότερα ελεφαντάκια σταματούν αυτή τη συνήθεια καθώς μεγαλώνουν και αποκτούν έλεγχο της προβοσκίδας τους γύρω στον πρώτο χρόνο, ορισμένα συνεχίζουν να το κάνουν σε στιγμές έντονης αμηχανίας. Η συμπεριφορά αυτή έχει παρατηρηθεί τόσο σε ελέφαντες της Αφρικής (Loxodonta africana) όσο και της Ασίας (Elephas maximus).Ερευνητές συμπεριφοράς ζώων επισημαίνουν ότι η κίνηση αυτή μιμείται την επαφή με τη μητέρα κατά τον θηλασμό, προσφέροντας ψυχολογική υποστήριξη. Είναι ενδιαφέρον ότι ακόμα και ενήλικες ελέφαντες έχουν καταγραφεί να αγγίζουν το στόμα τους με την προβοσκίδα όταν έρχονται αντιμέτωποι με μια απειλή ή μια νέα κατάσταση. Αυτό αποδεικνύει ότι ο μηχανισμός της αυτο-παρηγοριάς παραμένει βαθιά ριζωμένος στον εγκέφαλό τους ως μέσο διαχείρισης συναισθημάτων.