Η γυροσκοπική πυξίδα δείχνει τον Πραγματικό Βορρά χωρίς τη χρήση μαγνητών.

Η γυροσκοπική πυξίδα, γνωστή και ως γυροπυξίδα, βασίζεται στις αρχές της διατήρησης της στροφορμής και της μετάπτωσης. Η πρώτη λειτουργική γυροπυξίδα κατοχυρώθηκε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας το 1906 από τον Γερμανό Hermann Anschütz-Kaempfe, μετά από επιτυχημένες δοκιμές στο βρετανικό ναυτικό. Λίγο αργότερα, το 1908, ο Αμερικανός Elmer Sperry παρουσίασε το δικό του μοντέλο, το οποίο υιοθετήθηκε ευρέως από το αμερικανικό ναυτικό το 1911.Η συσκευή αποτελείται από έναν σπόνδυλο που περιστρέφεται με χιλιάδες στροφές ανά λεπτό μέσα σε ένα σύστημα αναρτήσεων. Λόγω της γυροσκοπικής αδράνειας, ο άξονας περιστροφής τείνει να παραμένει σταθερός στο χώρο. Όταν συνδυάζεται με τη δύναμη της βαρύτητας και την περιστροφή της Γης γύρω από τον άξονά της, ο άξονας του γυροσκοπίου ευθυγραμμίζεται αυτόματα με τον γεωγραφικό άξονα της Γης.Αυτό το φαινόμενο επιτρέπει στη συσκευή να δείχνει τον Πραγματικό Βορρά και όχι τον Μαγνητικό Βορρά, ο οποίος μετακινείται με την πάροδο του χρόνου. Οι παραδοσιακές μαγνητικές πυξίδες παρουσιάζουν σφάλματα λόγω των μεταλλικών κατασκευών των πλοίων, ένα πρόβλημα που ονομάζεται μαγνητική απόκλιση. Η γυροπυξίδα λύνει αυτό το πρόβλημα, καθιστώντας την αναντικατάστατη για υποβρύχια και μεγάλα χαλύβδινα σκάφη που απαιτούν ακρίβεια μοίρας.