Οι σύγχρονοι επίδεσμοι χρησιμοποιούν ιόντα αργύρου για να εξουδετερώνουν τα βακτήρια, διακόπτοντας την αναπνοή τους.

Η χρήση του αργύρου στην ιατρική χρονολογείται από το 400 π.Χ., όταν ο Ιπποκράτης περιέγραψε τις επουλωτικές του ιδιότητες. Ωστόσο, η σύγχρονη εφαρμογή του σε επιθέματα αλγινικού αργύρου ξεκίνησε να αναπτύσσεται ραγδαία μετά τη δεκαετία του 1960, με την εισαγωγή της σουλφαδιαζίνης αργύρου για τη θεραπεία εγκαυμάτων.Ο μηχανισμός δράσης βασίζεται στην απελευθέρωση θετικά φορτισμένων ιόντων αργύρου (Ag+) όταν ο επίδεσμος έρχεται σε επαφή με το υγρό περιβάλλον της πληγής. Αυτά τα ιόντα συνδέονται με τις πρωτεΐνες των βακτηριακών κυτταρικών τοιχωμάτων, προκαλώντας ρήξεις που επιτρέπουν στον άργυρο να εισβάλει στο εσωτερικό του μικροβίου.Μόλις εισέλθουν, τα ιόντα στοχεύουν την αλυσίδα μεταφοράς ηλεκτρονίων στα μιτοχόνδρια ή την ανάλογη δομή των βακτηρίων, σταματώντας την παραγωγή ATP. Μελέτες από το Πανεπιστήμιο του Princeton έχουν δείξει ότι ο άργυρος προκαλεί επίσης την παραγωγή ελεύθερων ριζών οξυγόνου, οι οποίες καταστρέφουν το DNA του παθογόνου.Λόγω αυτής της πολυεπίπεδης επίθεσης, τα βακτήρια δυσκολεύονται να αναπτύξουν ανθεκτικότητα, σε αντίθεση με τα παραδοσιακά αντιβιοτικά που στοχεύουν μόνο μία λειτουργία. Σήμερα, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας αναγνωρίζει τον άργυρο ως ένα από τα πιο αποτελεσματικά μέσα για τη διαχείριση μολυσμένων τραυμάτων σε νοσοκομειακό περιβάλλον.