Τα φαγοκύτταρα είναι τα «κυνηγόσκυλα» του οργανισμού μας που καταπίνουν και εξοντώνουν τα βακτήρια.

Η ανακάλυψη των φαγοκυττάρων έγινε το 1882 από τον Ρώσο ζωολόγο Ilya Mechnikov, ο οποίος παρατήρησε κύτταρα αστερία να επιτίθενται σε ξένα σώματα. Για αυτή την πρωτοποριακή έρευνα, ο Mechnikov τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής το 1908. Η διαδικασία της φαγοκυττάρωσης είναι ζωτικής σημασίας για την έμφυτη ανοσία, καθώς επιτρέπει στο σώμα να αντιδρά ακαριαία σε παθογόνους μικροοργανισμούς.Τα κυριότερα είδη φαγοκυττάρων είναι τα ουδετερόφιλα και τα μακροφάγα. Τα ουδετερόφιλα αποτελούν το 50% έως 70% των λευκών αιμοσφαιρίων και είναι οι πρώτοι που φτάνουν στο σημείο μιας μόλυνσης. Από την άλλη, τα μακροφάγα είναι μεγαλύτερα κύτταρα που μπορούν να καταβροχθίσουν τεράστιους αριθμούς βακτηρίων αλλά και κατεστραμμένα κύτταρα του ίδιου του οργανισμού.Η κίνηση των φαγοκυττάρων προς τους εισβολείς καθοδηγείται από τη χημειοταξία, μια διαδικασία όπου τα κύτταρα ακολουθούν τη συγκέντρωση χημικών ουσιών που εκκρίνουν τα βακτήρια. Μόλις το φαγοκύτταρο εγκλωβίσει τον εισβολέα, σχηματίζεται ένα κυστίδιο που ονομάζεται φαγόσωμα. Στη συνέχεια, το φαγόσωμα ενώνεται με λυσοσώματα, τα οποία περιέχουν υδρολυτικά ένζυμα και υπεροξείδιο του υδρογόνου, οδηγώντας στην πλήρη αποδόμηση του παθογόνου.