Οι μεσαιωνικές βαλλίστρες μπορούσαν να διαπεράσουν ατσάλινες πανοπλίες, τερματίζοντας την κυριαρχία των ιπποτών στο πεδίο της μάχης.

Η βαλλίστρα αποτέλεσε μια τεχνολογική επανάσταση που βασίστηκε στη συσσώρευση ενέργειας μέσω μηχανικών συστημάτων όπως ο τροχός και το βαρούλκο. Ενώ ένα παραδοσιακό τόξο βασιζόταν αποκλειστικά στη μυϊκή δύναμη του τοξότη, η βαλλίστρα μπορούσε να αποθηκεύσει πολύ μεγαλύτερη δυναμική ενέργεια στα άκρα της. Τα βέλη της, γνωστά ως 'bolts' ή 'quarrels', ήταν κοντύτερα και βαρύτερα, σχεδιασμένα ειδικά για να συγκεντρώνουν όλη την ορμή σε μια μικρή, αιχμηρή μύτη.Κατά τον 12ο και 13ο αιώνα, η ισχύς των βαλλιστρών αυξήθηκε τόσο πολύ που η Καθολική Εκκλησία προσπάθησε να τις απαγορεύσει. Το Δεύτερο Συμβούλιο του Λατερανού το 1139 χαρακτήρισε το όπλο ως 'θανάσιμο και μισητό στον Θεό' όταν χρησιμοποιούνταν εναντίον Χριστιανών. Παρά την απαγόρευση, η χρήση τους επεκτάθηκε καθώς η αποτελεσματικότητά τους ήταν αδιαμφισβήτητη απέναντι στις ακριβές πανοπλίες της εποχής.Η φυσική πίσω από τη διείσδυση αφορά την κινητική ενέργεια και την πίεση. Μια βαλλίστρα μπορούσε να ασκήσει δύναμη άνω των 4.000 Newton, συγκεντρωμένη σε μια επιφάνεια λίγων χιλιοστών. Στη Μάχη του Κρεσύ το 1346 και αργότερα στο Αζινκούρ το 1415, αποδείχθηκε ότι η ταχύτητα και η δύναμη κρούσης των βλημάτων μπορούσαν να αχρηστεύσουν ακόμα και τις εξελιγμένες πλάκες ατσαλιού. Αυτό οδήγησε στην ανάγκη για ακόμα βαρύτερες πανοπλίες, οι οποίες όμως περιόριζαν την κινητικότητα των ιπποτών.