Ένα τσουνάμι στον βαθύ ωκεανό είναι σχεδόν αόρατο, αλλά μετατρέπεται σε γιγαντιαίο τοίχο νερού μόλις πλησιάσει την ακτή.

Η φυσική των τσουνάμι βασίζεται στο φαινόμενο της «ρηχότητας». Στον ανοιχτό ωκεανό, όπου το βάθος φτάνει τα 4.000 μέτρα, το μήκος κύματος ενός τσουνάμι μπορεί να εκτείνεται σε 200 χιλιόμετρα. Αυτό σημαίνει ότι η κλίση του είναι τόσο μικρή που τα πλοία στην επιφάνεια δεν αντιλαμβάνονται καν το πέρασμά του.Η ταχύτητα του κύματος υπολογίζεται από την τετραγωνική ρίζα του γινομένου της επιτάχυνσης της βαρύτητας επί το βάθος του νερού. Σε βάθος 6.000 μέτρων, ένα τσουνάμι κινείται με περίπου 890 χιλιόμετρα την ώρα. Καθώς το κύμα εισέρχεται σε ρηχά νερά κοντά στην ακτή, η ταχύτητά του μειώνεται δραματικά λόγω της τριβής με τον πυθμένα, αλλά η περίοδος του κύματος παραμένει σταθερή.Σύμφωνα με την αρχή διατήρησης της ενέργειας, η κινητική ενέργεια μετατρέπεται σε δυναμική. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα το ύψος του κύματος να αυξάνεται εκθετικά, μια διαδικασία γνωστή ως «shoaling». Το ιστορικό τσουνάμι του Ινδικού Ωκεανού το 2004, που προκλήθηκε από σεισμό 9,1 ρίχτερ, απέδειξε πόσο καταστροφική είναι αυτή η συσσώρευση ενέργειας στις ακτές της Ινδονησίας και της Ταϊλάνδης.Σήμερα, το Διεθνές Σύστημα Προειδοποίησης Τσουνάμι χρησιμοποιεί το δίκτυο DART (Deep-ocean Assessment and Reporting of Tsunamis). Οι αισθητήρες πίεσης στον πυθμένα ανιχνεύουν αλλαγές ακόμη και ενός εκατοστού στη στάθμη του νερού. Αυτά τα δεδομένα μεταδίδονται μέσω δορυφόρων σε κέντρα ελέγχου, επιτρέποντας την έκδοση προειδοποιήσεων πριν το κύμα φτάσει στις κατοικημένες περιοχές.