Τα περιστέρια κουνάνε το κεφάλι τους για να σταθεροποιούν την όρασή τους και όχι για να ακολουθήσουν κάποιον ρυθμό.

Η χαρακτηριστική κίνηση του κεφαλιού των περιστεριών ονομάζεται «head bobbing» και μελετήθηκε εκτενώς από τον Dr. Mark Friedman το 1975. Η έρευνά του απέδειξε ότι η κίνηση αποτελείται από δύο φάσεις: τη φάση της ώθησης και τη φάση της συγκράτησης. Κατά τη φάση της συγκράτησης, το κεφάλι παραμένει απόλυτα σταθερό σε σχέση με το περιβάλλον, επιτρέποντας στον αμφιβληστροειδή να επεξεργαστεί την εικόνα χωρίς οπτικό θόρυβο.Τα περιστέρια διαθέτουν πλευρική όραση και τα μάτια τους δεν μπορούν να εστιάσουν εύκολα σε κινούμενα αντικείμενα με τον ίδιο τρόπο που το κάνουν οι άνθρωποι. Η σταθεροποίηση αυτή είναι ζωτικής σημασίας για την επιβίωσή τους, καθώς πρέπει να διακρίνουν μικροσκοπικούς σπόρους στο έδαφος ενώ ταυτόχρονα ελέγχουν για θηρευτές. Σε πειράματα που διεξήχθησαν στο Πανεπιστήμιο Queen's στον Καναδά, οι ερευνητές τοποθέτησαν περιστέρια σε διαδρόμους γυμναστικής σε σκοτεινό περιβάλλον. Διαπίστωσαν ότι όταν το πουλί δεν έχει οπτικά ερεθίσματα να ακολουθήσει, σταματά να κουνάει το κεφάλι του.Αυτό επιβεβαιώνει ότι η κίνηση είναι καθαρά οπτική απόκριση και όχι μηχανική ανάγκη για την ισορροπία του σώματος. Παρόμοιες συμπεριφορές έχουν παρατηρηθεί σε τουλάχιστον 8 από τις 27 οικογένειες πουλιών, συμπεριλαμβανομένων των κοτόπουλων και των ερωδιών. Ο μηχανισμός αυτός είναι τόσο ακριβής που το κεφάλι παραμένει ακίνητο με ακρίβεια χιλιοστού κατά τη διάρκεια της φάσης σταθεροποίησης. Η εξέλιξη προίκισε αυτά τα πλάσματα με ένα βιολογικό σύστημα σταθεροποίησης εικόνας, παρόμοιο με τα σύγχρονα γυροσκόπια των καμερών.