Η λειτουργία ενός συνδέσμου ως άκαμπτο στήριγμα ή ελαστικό ελατήριο καθορίζεται από την αναλογία κολλαγόνου και ελαστίνης.

Οι σύνδεσμοι είναι πυκνοί συνδετικοί ιστοί που αποτελούνται κυρίως από ίνες κολλαγόνου τύπου Ι, οι οποίες παρέχουν εξαιρετική αντοχή στον εφελκυσμό. Το κολλαγόνο τύπου Ι αποτελεί περίπου το 70% έως 80% του ξηρού βάρους ενός τυπικού συνδέσμου, προσφέροντας τη δομική ακεραιότητα που απαιτείται για τη σύνδεση των οστών. Η ελαστίνη, αν και παρούσα σε μικρότερες ποσότητες στους περισσότερους συνδέσμους, είναι η πρωτεΐνη που επιτρέπει την ελαστική παραμόρφωση χωρίς μόνιμη βλάβη.Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα εξειδίκευσης είναι ο κίτρινος σύνδεσμος (ligamentum flavum) της σπονδυλικής στήλης, ο οποίος περιέχει έως και 60% έως 80% ελαστίνη. Αυτή η υψηλή συγκέντρωση είναι απαραίτητη για να επιτρέπει στη σπονδυλική στήλη να κάμπτεται και να επανέρχεται στην όρθια θέση χωρίς να χαλαρώνει. Μελέτες από το American College of Sports Medicine δείχνουν ότι η γενετική προδιάθεση επηρεάζει άμεσα αυτή την αναλογία, οδηγώντας σε φαινόμενα όπως η γενικευμένη υπερκινητικότητα των αρθρώσεων.Η βιομηχανική συμπεριφορά των συνδέσμων μελετάται εκτενώς από τη δεκαετία του 1970, με έρευνες να επιβεβαιώνουν ότι η διάταξη των ινών κολλαγόνου αλλάζει υπό φορτίο. Όταν ένας σύνδεσμος τεντώνεται, οι κυματιστές ίνες κολλαγόνου ισιώνουν, μια διαδικασία γνωστή ως φαινόμενο toe-region στην καμπύλη τάσης-παραμόρφωσης. Αν η αναλογία ελαστίνης είναι χαμηλή, ο σύνδεσμος μπορεί να υποστεί ρήξη αν ξεπεραστεί το όριο ελαστικότητάς του κατά μόλις 4% έως 6% του αρχικού του μήκους.