Οι κολοκύθες παραλίγο να εξαφανιστούν πριν από 10.000 χρόνια, αλλά σώθηκαν χάρη στην ανθρώπινη καλλιέργεια.

Η ιστορία της κολοκύθας (γένος Cucurbita) είναι στενά συνδεδεμένη με τη μεγαπανίδα της Πλειστόκαινου εποχής. Σύμφωνα με μελέτη που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό PNAS το 2015 από τον ερευνητή Logan Kistler, οι άγριες κολοκύθες περιείχαν κουκουρβιτακίνες, ουσίες εξαιρετικά πικρές και τοξικές για τα μικρά θηλαστικά. Μόνο τεράστια ζώα, όπως τα μαμούθ και οι γιγάντιοι βραδύποδες των 5 τόνων, μπορούσαν να τις καταναλώσουν χωρίς πρόβλημα, βοηθώντας στη διασπορά των σπόρων μέσω των κοπράνων τους.Πριν από περίπου 10.000 έως 12.000 χρόνια, αυτά τα μεγάλα ζώα εξαφανίστηκαν από την Αμερική, αφήνοντας τις κολοκύθες χωρίς μέσο αναπαραγωγής. Οι άγριοι πληθυσμοί άρχισαν να συρρικνώνονται δραματικά και το φυτό έφτασε στα πρόθυρα της εξαφάνισης. Η επιβίωσή τους οφείλεται αποκλειστικά στους ανθρώπους της Ολόκαινου εποχής, οι οποίοι άρχισαν να τροποποιούν το τοπίο και να δημιουργούν ανοιχτούς χώρους που ευνοούσαν την ανάπτυξη των φυτών.Οι αρχαιολόγοι έχουν βρει στοιχεία εξημέρωσης κολοκύθας στο Μεξικό που χρονολογούνται πριν από 10.000 χρόνια, καθιστώντας τες μία από τις αρχαιότερες καλλιέργειες στον κόσμο. Μέσω της επιλεκτικής αναπαραγωγής, οι άνθρωποι απομάκρυναν τις τοξίνες και αύξησαν το μέγεθος της σάρκας. Αυτή η διαδικασία μετέτρεψε ένα σχεδόν εξαφανισμένο, δηλητηριώδες φυτό σε μια βασική πηγή τροφής που κατέκτησε ολόκληρο τον πλανήτη.