Οι δενδροβάτραχοι χρησιμοποιούν μια βλέννα που λειτουργεί ως πανίσχυρη κόλλα όταν στέκονται και ως γλιστερό λιπαντικό όταν κινούνται.

Η ικανότητα των δενδροβατράχων να αναρριχώνται σε λείες επιφάνειες οφείλεται σε ένα φαινόμενο που ονομάζεται υγρή προσκόλληση. Τα πέλματά τους αποτελούνται από εξαγωνικά κύτταρα που χωρίζονται από μικροσκοπικά κανάλια, μέσα από τα οποία εκκρίνεται η βλέννα. Αυτό το υγρό συμπεριφέρεται ως μη Νευτώνειο ρευστό, αλλάζοντας το ιξώδες του με βάση την εφαρμοζόμενη διατμητική τάση.Έρευνες από το Πανεπιστήμιο της Γλασκώβης, με επικεφαλής τον καθηγητή Jon Barnes, έδειξαν ότι η βλέννα λειτουργεί ως κόλλα υψηλής τριβής όταν ο βάτραχος είναι στατικός. Όταν όμως ο βάτραχος πιέζει το πόδι του για να κάνει ένα βήμα, η μηχανική δύναμη μετατρέπει την κόλλα σε ένα λεπτό στρώμα λιπαντικού. Αυτή η μετάβαση συμβαίνει μέσα σε κλάσματα του δευτερολέπτου, επιτρέποντας ταχύτατη κίνηση σε βρεγμένα φύλλα ή γυάλινες επιφάνειες.Το 2011, επιστήμονες στο Ινστιτούτο Max Planck μελέτησαν τη νανοδομή των πελμάτων για να κατανοήσουν πώς διατηρείται η πρόσφυση ακόμα και σε πλημμυρισμένα περιβάλλοντα. Ανακάλυψαν ότι τα κανάλια μεταξύ των κυττάρων επιτρέπουν στην περίσσεια νερού να αποστραγγίζεται, διατηρώντας την άμεση επαφή της βλέννας με την επιφάνεια. Αυτή η βιολογική τεχνολογία εμπνέει σήμερα τη δημιουργία επαναχρησιμοποιούμενων ιατρικών επιδέσμων και ελαστικών αυτοκινήτων με κορυφαία πρόσφυση σε βρεγμένο οδόστρωμα.