Ορισμένες μαύρες τρύπες «καταβροχθίζουν» αργά το γειτονικό τους άστρο εκπέμποντας πανίσχυρες ακτίνες Χ.

Τα διπλά συστήματα ακτίνων Χ (X-ray binaries) αποτελούνται από ένα συμπαγές αντικείμενο, όπως μια μαύρη τρύπα, και ένα συμβατικό άστρο. Η διαδικασία ξεκινά όταν η βαρύτητα της μαύρης τρύπας υπερνικά την εξωτερική πίεση του άστρου, αποσπώντας αέρια από τα εξωτερικά του στρώματα. Αυτό το φαινόμενο ονομάζεται προσαύξηση και δημιουργεί έναν δίσκο που περιστρέφεται με ταχύτητες που πλησιάζουν το 30% της ταχύτητας του φωτός.Η τριβή και οι μαγνητικές δυνάμεις στον δίσκο προσαύξησης ανεβάζουν τη θερμοκρασία του αερίου σε πάνω από 10 εκατομμύρια βαθμούς Κέλβιν. Σε αυτές τις ακραίες συνθήκες, το αέριο ιονίζεται και εκπέμπει φωτόνια υψηλής ενέργειας στο φάσμα των ακτίνων Χ. Το πιο διάσημο παράδειγμα είναι το σύστημα Cygnus X-1, το οποίο ανακαλύφθηκε το 1964 και επιβεβαιώθηκε ως μαύρη τρύπα τη δεκαετία του 1970.Το Cygnus X-1 περιλαμβάνει μια μαύρη τρύπα με μάζα περίπου 21 φορές μεγαλύτερη από τον Ήλιο, η οποία περιφέρεται γύρω από τον μπλε υπεργίγαντα HDE 226868. Η μελέτη αυτών των συστημάτων από τη NASA με το τηλεσκόπιο Chandra έχει αποκαλύψει ότι η ενέργεια που απελευθερώνεται μπορεί να επηρεάσει τη γέννηση νέων άστρων σε απόσταση πολλών ετών φωτός. Αυτές οι εκπομπές είναι τόσο ισχυρές που καθιστούν τις μαύρες τρύπες μερικά από τα φωτεινότερα αντικείμενα στον ουρανό των ακτίνων Χ.