Οι «Τέσσερις Εποχές» του Βιβάλντι είναι από τα πρώτα δείγματα προγραμματικής μουσικής, καθώς συνοδεύονται από ποιήματα που περιγράφουν τη δράση.

Οι «Τέσσερις Εποχές» (Le quattro stagioni) δημοσιεύθηκαν το 1725 στο Άμστερνταμ ως μέρος της συλλογής «Il cimento dell'armonia e dell'inventione». Πρόκειται για τέσσερα κοντσέρτα για βιολί που αποτελούν ορόσημο της προγραμματικής μουσικής, δηλαδή της μουσικής που σκοπό έχει να αφηγηθεί μια συγκεκριμένη ιστορία ή να απεικονίσει εικόνες.Ο Βιβάλντι συνόδευσε κάθε κοντσέρτο με ένα σονέτο, το οποίο πιθανότατα έγραψε ο ίδιος, χωρίζοντας τους στίχους σε τμήματα που αντιστοιχούν στις κινήσεις της μουσικής. Στην παρτιτούρα υπάρχουν συγκεκριμένες σημειώσεις, όπως «ο βοσκός που κοιμάται» ή «ο σκύλος που γαβγίζει», καθοδηγώντας τους μουσικούς να αποδώσουν ακριβώς το συναίσθημα της σκηνής.Για παράδειγμα, στο «Καλοκαίρι», η χρήση των γρήγορων περασμάτων στα έγχορδα αναπαριστά την ξαφνική καταιγίδα, ενώ στον «Χειμώνα» οι στακάτο νότες μιμούνται το τρέμουλο από το κρύο. Η έρευνα του μουσικολόγου Paul Everett επιβεβαιώνει ότι ο Βιβάλντι χρησιμοποίησε τη μουσική ως εργαλείο οπτικοποίησης, κάτι που επηρέασε μεταγενέστερους συνθέτες όπως ο Μπετόβεν στην «Ποιμενική Συμφωνία».Αυτή η προσέγγιση ήταν εξαιρετικά τολμηρή για τον 18ο αιώνα, καθώς η οργανική μουσική θεωρούνταν συνήθως αφηρημένη. Ο Βιβάλντι κατάφερε να δημιουργήσει ένα ηχητικό τοπίο που λειτουργεί ως πρόδρομος της σύγχρονης κινηματογραφικής μουσικής, συνδυάζοντας την τεχνική αρτιότητα με την παραστατική αφήγηση.