Οι Βίκινγκς χρησιμοποιούσαν «ηλιόπετρες» για να πλοηγούνται στον ωκεανό ακόμη και με πυκνή συννεφιά.

Η χρήση της ηλιόπετρας (sólstein) αναφέρεται σε αρχαία σκανδιναβικά έπη, όπως η ιστορία του Αγίου Όλαφ. Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι πρόκειται για την ισλανδική σπάθη, μια διαφανή ποικιλία ασβεστίτη που έχει την ιδιότητα της διπλοθλαστκότητας. Ο κρύσταλλος αυτός διασπά το ηλιακό φως σε δύο δέσμες, οι οποίες εμφανίζονται με διαφορετική ένταση ανάλογα με την πόλωση.Περιστρέφοντας τον κρύσταλλο μπροστά από το μάτι, ο πλοηγός μπορούσε να βρει το σημείο όπου οι δύο δέσμες γίνονταν πανομοιότυπες. Αυτό το σημείο υπέδειχνε την ακριβή θέση του ήλιου, ακόμη και όταν αυτός ήταν κρυμμένος πίσω από ομίχλη ή κάτω από τον ορίζοντα. Η μέθοδος αυτή ήταν ζωτικής σημασίας για τα ταξίδια τους προς τη Γροιλανδία και τη Νέα Γη γύρω στο 1000 μ.Χ.Το 2011, μια ομάδα ερευνητών από το Πανεπιστήμιο της Ρεν στη Γαλλία απέδειξε ότι η μέθοδος αυτή είναι εξαιρετικά ακριβής. Οι δοκιμές έδειξαν ότι η απόκλιση ήταν μόλις μία μοίρα από την πραγματική θέση του ήλιου. Επιπλέον, ένας κρύσταλλος ασβεστίτη βρέθηκε σε ένα ναυάγιο του 16ου αιώνα στο Alderney της Μάγχης, αποδεικνύοντας ότι η τεχνική επιβίωσε για αιώνες ως εφεδρικό σύστημα πλοήγησης.