Το φως ταξιδεύει με τη μέγιστη ταχύτητά του μόνο στο κενό, καθώς ο αέρας το επιβραδύνει κατά 90 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο.

Η ταχύτητα του φωτός στο κενό, γνωστή ως η σταθερά 'c', ορίστηκε με ακρίβεια το 1983 από τη Γενική Συνδιάσκεψη Μέτρων και Σταθμών στα 299.792.458 μέτρα το δευτερόλεπτο. Αυτή η τιμή αποτελεί το απόλυτο όριο ταχύτητας στο σύμπαν σύμφωνα με τη Θεωρία της Σχετικότητας του Άλμπερτ Αϊνστάιν. Όταν το φως εισέρχεται σε ένα μέσο όπως ο αέρας, η ταχύτητά του μειώνεται εξαιτίας του δείκτη διάθλασης του υλικού. Για τον αέρα στην επιφάνεια της θάλασσας, ο δείκτης αυτός είναι περίπου 1,00029, γεγονός που προκαλεί την επιβράδυνση των 90 χιλιομέτρων το δευτερόλεπτο σε σύγκριση με το κενό. Σε μοριακό επίπεδο, τα φωτόνια αλληλεπιδρούν με τα ηλεκτρομαγνητικά πεδία των ατόμων. Αυτό δεν σημαίνει ότι τα ίδια τα φωτόνια κινούνται πιο αργά, αλλά ότι η συνολική καθυστέρηση από την απορρόφηση και την επανεκπομπή της ενέργειας μειώνει τη μέση ταχύτητα του κύματος. Το φαινόμενο αυτό περιγράφηκε λεπτομερώς από τον James Clerk Maxwell το 1865 μέσω των εξισώσεων του ηλεκτρομαγνητισμού. Η κατανόηση της διάθλασης είναι κρίσιμη για την επιστήμη της οπτικής, καθώς επηρεάζει τα πάντα, από τις οπτικές ίνες που μεταφέρουν το διαδίκτυο μέχρι τη λειτουργία των τηλεσκοπίων που παρατηρούν μακρινούς γαλαξίες.