Ο εγκέφαλος χρησιμοποιεί τη ντοπαμίνη ως μια μορφή εσωτερικής «βαρύτητας» που έλκει την προσοχή μας προς τις ανταμοιβές.

Η ντοπαμίνη παράγεται κυρίως στη μέλαινα ουσία και την κοιλιακή καλυπτήρια περιοχή (VTA) του μεσοεγκεφάλου. Αντίθετα με την κοινή πεποίθηση ότι προκαλεί ευχαρίστηση, έρευνες από το Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν με επικεφαλής τον Kent Berridge διαχώρισαν το «θέλω» (wanting) από το «μου αρέσει» (liking). Η ντοπαμίνη οδηγεί το σύστημα ανταμοιβής να εστιάσει την προσοχή μας σε ερεθίσματα που υπόσχονται ικανοποίηση.Το 1997 ο Wolfram Schultz δημοσίευσε μια θεμελιώδη μελέτη που έδειξε ότι οι νευρώνες ντοπαμίνης πυροδοτούνται κατά την πρόβλεψη μιας ανταμοιβής και όχι απαραίτητα κατά τη λήψη της. Όταν ένα σήμα προαναγγέλλει μια ανταμοιβή, τα επίπεδα ντοπαμίνης αυξάνονται απότομα δημιουργώντας μια κατάσταση εγρήγορσης. Αυτό το φαινόμενο ονομάζεται «Σφάλμα Πρόβλεψης Ανταμοιβής» και βοηθά τον εγκέφαλο να μαθαίνει ποια ερεθίσματα αξίζουν την προσοχή μας.Η μεταφορά της «βαρύτητας» περιγράφει τη δυναμική κλίση της ντοπαμίνης που ενισχύεται όσο μειώνεται η απόσταση από τον στόχο. Αυτό το φαινόμενο είναι γνωστό ως «κλίση στόχου» (goal gradient effect) και παρατηρήθηκε αρχικά από τον Clark Hull το 1932. Σύμφωνα με αυτή τη θεωρία, η προσπάθεια και η εστίαση αυξάνονται εκθετικά καθώς πλησιάζουμε στην ολοκλήρωση μιας εργασίας. Ο μηχανισμός αυτός ήταν ζωτικής σημασίας για τους προγόνους μας ώστε να μην εγκαταλείπουν το κυνήγι ή τη συλλογή τροφής πριν την επιτυχία.