Το «Καλοσυγκερασμένο Κλειδοκύμβαλο» του Μπαχ απέδειξε ότι τα πληκτροφόρα μπορούν να παίζουν αρμονικά σε όλες τις κλίμακες.

Το έργο «Das Wohltemperirte Clavier» δημοσιεύτηκε σε δύο μέρη, το 1722 και το 1742, αποτελώντας ορόσημο στην ιστορία της μουσικής. Πριν από αυτό, κυριαρχούσαν συστήματα όπως το «μεσοτονικό» κούρδισμα, το οποίο βασιζόταν σε καθαρές τρίτες αλλά καθιστούσε ορισμένες κλίμακες, όπως η Σι μείζονα, πρακτικά μη χρησιμοποιήσιμες λόγω έντονων παραμορφώσεων.Ο όρος «καλός συγκερασμός» (well-tempered) δεν αναφέρεται στο σημερινό «ισοσυγκερασμένο» κούρδισμα, αλλά σε συστήματα που ανέπτυξαν θεωρητικοί όπως ο Andreas Werckmeister το 1691. Αυτά τα συστήματα επέτρεπαν σε όλες τις κλίμακες να είναι λειτουργικές, διατηρώντας όμως έναν ιδιαίτερο ηχητικό χαρακτήρα για κάθε μία από αυτές. Ο Μπαχ χρησιμοποίησε το έργο του ως πρακτική απόδειξη ότι ένας μουσικός μπορούσε να μεταβαίνει από τη μία κλίμακα στην άλλη χωρίς να χρειάζεται να επανακουρδίσει το όργανο.Η συλλογή περιλαμβάνει 48 κομμάτια συνολικά, οργανωμένα σε ζεύγη πρελουδίου και φούγκας. Η μαθηματική προσέγγιση του Μπαχ επέτρεψε την ανάπτυξη της «μετατροπίας», δηλαδή της αλλαγής τονικότητας μέσα στο ίδιο έργο, κάτι που οδήγησε στην εξέλιξη της κλασικής περιόδου και του ρομαντισμού. Σήμερα, η επίδραση του Μπαχ είναι ορατή σε κάθε πιάνο, καθώς το σύγχρονο κούρδισμα αποτελεί την τελική εξέλιξη των πειραματισμών που εκείνος υποστήριξε με το έργο του.